Een meisje wil vastigheid in het leven, daar heeft ze best wel wat geld voor over. Ik betaal premies voor de opstal- en inboedelverzekering, de auto is all-risk verzekerd met aanvullende ongevallen-inzittendenverzekering. De aansprakelijkheidsverzekering dekt schade onbedoeld aan derden berokkend en dan is er nog de rechtsbijstandverzekering voor als iemand hierover met mij van mening zou verschillen. Een levensverzekering zorgt ervoor dat bij mijn onverhoopt overlijden de begrafenisrekening betaald kan worden.
De meest recente toevoeging aan mijn verzekeringspakket is een doorlopende reisverzekering met aanvullende annuleringskosten dekking. Nu kan ik wanneer ik maar wil naar het buitenland vertrekken, volgens de folder op mysterieuze ‘onverwachte reizen’ gaan die je kennelijk ook op de meest godsonmogelijke momenten weer kan afzeggen. Ik kan lachend overal ter wereld een been breken of mijn camera laten stelen. Ik krijg schades vergoed aan bagage, lijf en leden en word zelfs, indien nodig, gerepatrieerd. Een pak van het hart voor de wereldreiziger en haar thuisblijvende ouders.
In Buenos Aires kwam ik er achter dat er nog meer mogelijkheden blijken te bestaan op het gebied van risicobeheersing. In een drukke salon maak ik een praatje met Steve, een Australische jongen die enkele maanden geleden in de stad is neergestreken. Hij heeft een baantje als systeembeheerder maar zijn hart ligt bij het dansen. Disco en salsa, maar vooral tango. Hij gaat voor de ‘connection’ het magische moment tussen twee mensen op de dansvloer, het versmelten der zielen. Hij is absoluut verslaafd aan dit gevoel, en is bereid een hele avond te wachten op de dame met wie hij deze beleving zal kunnen meemaken. Dit lukt natuurlijk niet met de eerste de beste dame die je tegenkomt. Steve is kieskeurig geworden.
Ik vertel hem dat ik wel eens moeite heb met al die kieskeurige mannen. Als je naar een salon komt om te dansen en je zit een uur lang tegen een muur van mannenruggen aan te kijken heb je toch weinig om vrolijk over te zijn. Mannen kunnen soms zo ongeïnteresseerd aan hun tafeltje hangen dat het eerder lijkt alsof ze in de wachtkamer van de dokter zitten dan op de voorste rij in een tango salon. Moet je als vrouw dat soort mannen ook maar één blik waardig keuren? Maar voor onze gewaardeerde tango-heren gaat het leven ook niet altijd over rozen. Volgens Steve is het soms net alsof hij een vrieskist binnenloopt als hij langs de dames loopt. Inmiddels heeft hij in de salons zijn eigen plekje weten te veroveren tussen de ‘Argies’, maar dames kunnen zo kieskeurig zijn en kritisch dat hem de moed vaak in de schoenen zakt. Ze laten zich zeker niet makkelijk vragen door iemand die ze niet kennen. ‘Laat eerst maar eens zien wat je in huis hebt, dan praten we verder’ lijken ze te zeggen. Maar om wat te kunnen bieden moest je wel eerst een dame te pakken krijgen. En als geen van de dames zich laat strikken heb je een probleem. De kip en het ei: de klassieke patstelling. En dan heb je het als extranjero, buitenlander, nog extra moeilijk. Steve en ik zijn het erover eens dat je gewoon tijd nodig hebt om je naam te kunnen vestigen in de salons, het hoort er gewoon een beetje bij. Een kwestie van volhouden en dan komt het uiteindelijk allemaal prima in orde.
Maar dan vertelt Steve over een Amerikaans reisorganisatie die deze startproblematiek op passende wijze bij de horens heeft gevat. Tangodansers, voor het overgrote deel vrouwen, kunnen zich aanmelden om een weekje authentieke tango snuiven in de salons van Buenos Aires. De dames worden ‘en groupe’ voor de week ondergebracht bij een ‘professor de tango’ die dagelijks zorgt voor het nodige onderricht. ‘s Avonds begeleidt het heerschap de dames naar de salon van vandaag en zorgt hier voor een aangenaam verblijf door een blik dansheren open te trekken die de dames de hele avond exclusief zal bedienen op de dansvloer. Goede dansers, even veel heren als er dames zijn. Voor zolang de dames in de salon zijn tango á-la-carte met een gunstig prijskaartje van 50 dollar per dame, of per heer, het is maar hoe je het bekijkt. Zie hier, dames en heren, de doorlopende tango dansverzekering! Onnodig af te dekken reisongemak: het NIET-DANSEN!
Ik ben met stomheid geslagen. Je laten betalen om met dames te dansen. Argentijnse dansgigolo’s? Ik probeer me voor te stellen hoe dat moet zijn voor de Argentijnse dames om hun favoriete heren zich twee uur lang te zien uitsloven met een groep kirrende beginners. Lekker loyaal ook, liever met een dollarbiljet dan met mij. Maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik er de lol van kan inzien. Heeft alles in het leven niet zijn prijs? Is het niet een stuk efficiënter om maar gewoon 50 dollar op tafel te leggen dan de hele avond naar een stel heren te zitten lonken die niet uit hun stoel te branden zijn? Je wilt toch dansen, dan moet je er toch wat voor over hebben? Ten slotte heb je toch gewerkt voor die centen en maak je er bovendien nog iemand blij mee ook. Of is het zo noodzakelijk dat meneer net zo van jou in vervoering raakt als jij van hem?
En als je dan helemaal flink bent maakt het ook helemaal niets meer uit dat de hele salon van de deal op te hoogte is. Ik zie de heren al rondlopen met van die rits-rats apparaatjes voor de creditcardbetalingen. ‘Betalen in Euro? Geen enkel probleem mevrouw! ‘Geen klein geld op zak? Om de hoek kunt u chippen’. Wat dacht je van de tien-tango-kaart, of het tango-abonnement met korting te koop op het postkantoor? Dit is eigenlijk een prima idee, ik begin er de lol van in te zien. Velen zullen gebruik kunnen maken van de tango-65+ kortingskaart. En krijg je dan ook ‘Zondag Zotto-dag’? Misschien komt er wel een combi-korting: voor een meerprijs van 10 dollar nu ook roomservice in het hotel?
‘Gevoelens zijn niet te koop’ zeggen ze altijd. Maar een rustig vakantiegevoel is verkrijgbaar met een reisverzekering, dus waarom zou je een lekker avondje dansen ook niet gewoon kunnen afkopen? Het dansje ingepland als onderdeel van het reisschema, de zekerheid van iedere vrouw. Met recht op terugbetaling bij overbezetting. Betaalde liefde? Ja, eigenliefde, maar daar gaan wij Hollanders toch geen probleem mee maken? Bij ons is een prostituee toch ook een volwaardig deelneemster aan het arbeidsproces met werkvergunning en sofi-nummer, dan mag een lekkere danser toch ook wel wat kosten. Argentijnse dansgigolo als verzekerd bestanddeel van het Argentijns avondje uit . Vooraf boeken en betalen, zie hier het eind van al uw vakantieleed.
Zou ik zelf dan ook maar de beurs trekken? Is het leed zo groot dat het moet worden afgekocht? Zo erg is het toch ook weer niet om eens aan de kant te moeten zitten. Een beetje onzekerheid geeft het leven wat spanning en maakt het eventueel daaropvolgende dansje extra leuk. Zoals een koud biertje extra lekker smaakt na een uurtje sporten, is het na wat muurbloemen extra lekker dansen. Het is wel erg makkelijk om met je 50 dollar meteen de hoofdprijs te kunnen kopen. De gouden medaille zonder training. Gemakzuchtig en een beetje laf. Toch maar niets voor mij, bedenk ik. Laat de dansgigolo’s hun dames maar afwerken, ik wacht wel op de kliekjes van het feestmaal.
Honderd gedachten spoken door mijn hoofd. Weer grijpt die tango me bij de keel. Het ene moment geweldig en ontroerend, dan weer leeg en ambitieus. En nu weer een dolkomische klucht. Ik kijk nog eens naar de dansvloer waar de paren ronddraaien in het rode licht van de discolampen. Gelukkig geen Argentijnse dansgigolo’s in zicht vanavond, of een rij naar mij toe gekeerde mannenruggen. Alleen maar mensen op de vloer die nog laat op de avond genieten van het dansen. Dan kijk ik opeens in het lachende gezicht van Steve, die de gedachtenstrijd op mijn gezicht afleest. We dansen nog maar eens een lekker setje samen. Gratis.